Ég var alltaf góða barnið. Prinsessan. Lék mér bara með Barbie og dúkkulísur. Föndraði og spilaði á fiðlu.

En það kom samt fyrir. Mér fannst það ekkert vera prakkarastrik á þeim tíma. Mér fannst ég bara vera alveg rosalega llistræn og sniðug. Hver vill ekki vera með flotta mynd inná baðherbergi?

Ég átti mér eitt uppáhald í sjónvarpinu. Eitthvað sem ég gat ómögulega misst af! Bara mátti ekki gerast! Og þessi þáttur, þessi persóna varð fyrir valinu. Þessi fígúra fengi að príða baðkarið heima hjá pabba.

Ég æfði mig vandlega áður en ég tók af skarið. Ég var ekki oft hjá pabba svo þetta yrði að vera vel gert. Ég teiknaði hann upp aftur og aftur þangað til ég var sátt. Mér fannst þetta svo flott að þetta hefði getað verið tekið beint úr sjónvarpinu!

Jæja, svo var ég tilbúin. Þetta var alveg fullkomið! Veggurinn á baðkarinu var meira að segja blár. Akkúrat bakrunnurinn sem ég þurfti. Þó það væri ekki sami blái liturinn, þá var það samt betra en ef það hefði verið gult eða grænt eða bleikt…

Ég settist á gólfið og lagði litina við hliðina á mér. Ég þurfti samt bara einn lit. Hvítann. Ég byrjaði að teikna línuna frá vinstri… En nei, þetta var vandamál. Hvítt sást ekki nógu vel á þessum bláa lit, hann var of ljós. En maður bjargar sér… Tók bara svartann í staðinn. Það var allt í lagi að litirnir væru ekki alveg nákvæmlega eins og í sjónvarpinu… En myndin af honum yrði að vera eins. Ef maður er á annað borð að gera listaverk, þá er eins gott að það sé vel gert.

Þetta tók minni tíma en ég bjóst við. Ég vandaði mig svo mikið og þetta tókst alveg svakalega vel. Eða það fannst mér allavega. Hefði getað verið teiknað af Osvaldo Cavandoli sjálfum.

Þegar ég var búin sat ég í smá stund og horfði á verk mitt. Ég var að springa úr stollti! Ég stóð upp og labbaði fram til að ná í pabba. Ég var eitt stórt bros og hreinlega að missa mig úr spenningi að sýna þetta flotta listaverk.

Ég er ekki viss um að pabbi hafi verið eins heillaður af hæfileikum mínum sem listakona.